From Darkness into Light

16 juli 2018

Darkness into Ligt, Difference4you, burn-out,

Ik was suïcidaal. Tijdens een donkere periode in mijn leven.

 

Het jaar 2018 is een bijzonder jaar voor mij. Op 17 juli bestaat mijn bedrijf, Difference4you, 12 jaar. Op 25 juli wordt ik 65 jaar en op 7 juli jl. was het precies 7 jaar geleden dat ik tijdens een stevige burn-out voor een 2e leven koos. Misschien een zwaar thema voor jullie, anderzijds de harde realiteit.

 

Suïcidaliteit

Suïcidaliteit bij burn-out is een onderwerp waar je niet makkelijk over praat. Het heeft bij mij 7 jaar geduurd voordat ik er open durft te praten. Niet vanwege schaamte, maar eerder ter bescherming van de ander. Daarbij kwam ook nog de ontsteltenis dat ik überhaupt zulke gedachten had, het idee dat ik ook maar eraan dacht het bijltje erbij neer te gooien, sterker nog tijdens een wandeling langs het water bedacht wat een bevrijding het zou zijn het water in te springen en alle verdriet, zorgen en schuldgevoelens achter mij te laten. Terwijl ik kinderen heb, een kleinzoon, mijn verplichtingen naar mijn personeel en mijn bedrijf had!  Dit alles vergrootte mijn schuldgevoelens en ik werd nog depressiever. Het verwerkingsproces van deze suïcidale gedachten heeft een aantal jaren geduurd. Het herstel van de burn-out gelukkig korter.

Toch kennen veel mensen met burn-out gedachten aan zelfmoord en voelen ze schaamte. Ik ging mijn kinderen  steeds meer ontwijken, omdat ik mij schuldig voelde dat ik met suïcidale gedachten rondliep. Tot ik op het laatste moment afbelde dat ik verhinderd was de verjaardag van mijn kleinzoon bij te wonen. Ik kreeg diezelfde dag indringende sms’jes. Ze wilden een antwoord.
Neem het van mij aan dat het mij niet makkelijk valt hierover in de openbaarheid te treden. De burn-out cliënten die ik begeleid weten van deze periode. Ik ben hier open in, zodat ook zij weten dat dit iedereen kan overkomen, ook als je burn-out bent en dat ze er niet alleen voor staan.
Nu er meer openheid is kan het zelfs helpend werken. Je weet dat deze gedachten afhankelijk van de ernst van je burn-out en de mate van je depressiviteit, onderdeel kan zijn van deze episode en dat het niets heeft te maken met “geen ruggengraat hebben”, “weglopen van je eigen verantwoordelijkheid“,“je kop in het zand steken”, “aandacht trekken” en zo meer!

 

Tunnel van duisternis

Ik weet dat ik mij met mijn verhaal kwetsbaar opstel. Ik denk dat vooral mijn trouwe bezoeken aan Speaker’s Night, een evenement waar sprekers hun levenslessen deelden, doorslaggevend waren deze uitdaging aan te gaan.
Onlangs merkte een recruiter op dat hij het vreemd vond dat coaches ook burn-out werden. Waarop ik reageerde: “Coaches zijn net mensen, ze hebben ook gevoel”.

Met mijn bijdrage wil ik mensen bereiken die worstelen met  suïcidale gedachten. Ik wil hen een hart onder de riem steken, dat er na een tunnel van duisternis altijd weer licht kan schijnen. Soms is een knop vinden voldoende om die mindshift te maken. Bij mij was het een tekst die ik notabene in een daklozenkrant vond en sindsdien bij mij draag: “Ik was ongelukkig, omdat ik geen schoenen had. Totdat ik iemand zag die geen voeten had”.

Voor een ander kan die knop “praten zijn”.  Deel je gedachten met mensen die je vertrouwt, je respecteren en serieus nemen. Gelukkig wordt er tegenwoordig meer open over deze beladen thema gesproken, zodoende  wordt het taboe rondom dit onderwerp enigszins doorbroken. Waardoor m.n. jongeren eerder geneigd zullen zijn over hun gedachtespinsels te praten zonder te denken dat ze voor gek wordt gehouden of worden uitgelachen als ze vertellen over suïcide.

 

Terug naar het begin

13 januari 2011: Ik was altijd om 07:00 uur op kantoor om de dag goed voor te bereiden. Ik had een bedrijf dat uit drie poten bestond: re-integratie, jobcoaching en PGB cliënten. Op dat moment werd ik ondersteund door drie man personeel die parttime werkten.
Om 08:00uur gaat de telefoon. Verwonderd hoor ik mijn pleegzusje aan de andere kant van de telefoon zeggen: “Mama heeft nog maar een paar dagen  te leven. Ze heeft voor sedatie gekozen”.
Mijn moeder leed al jaren aan Parkinson. Haar wens was een einde aan haar lijden te maken door sedatie, maar ik wist hier niets van af. Totaal ontredderd legde ik de hoorn neer en liep vervolgens klappertandend en koud tot op het bot doelloos door de ruimte. Ik wilde huilen, maar er kwam geen geluid. Mijn ogen brandden, maar er kwamen geen tranen. Zo vond mijn secretaresse mij:  klappertandend en rillend over mijn hele lijf.

Voortvarend zegde ze alle afspraken voor een hele week af. Aansluitend belde ze mijn zoon, die mij als directie assistent ondersteunde, op en vroeg hem mij van het werk op te halen en rechtstreeks naar Haarlem waar mijn moeder woonachtig was te rijden. Ik heb mijn moeder slechts in coma meegemaakt. Ze overleed op 15 januari. Mij met allerlei vragen achterlatend. De weken en maanden daarna waren een rollercoaster. Ik deed alles mechanisch, mijn PHBO opleiding autisme, het runnen van mijn bedrijf, de coaching samen met mijn zoon. Ik slaagde zelfs met succes voor mijn examen in mei. Ondertussen had ik verdriet en voelde ik me schuldig. Waarom wist iedereen van de sedatie en ik niet? Wat had ik door de drukte met mijn bedrijf gemist? Ik had toch zo’n goede band met mijn moeder, die niet eens mijn echte moeder was, maar mijn stiefmoeder?

 

Burn-out

Na mijn examen stortte ik in. Ik kon van de ene op de andere dag mijn bed niet meer uit, alles draaide. Eerst dacht ik aan een stevige griep totdat ik merkte dat ik mijn armen niet omhoog kreeg en wazig zag. PANIEK!!! Ik was mijn zicht en stem deels kwijt en kon me amper bewegen. Met moeite sleepte ik mij naar de huisarts. De diagnose: burn-out.

Oorzaak: Een opeenvolging van zeer ingrijpende privé gebeurtenissen met als druppel in januari het plotselinge overlijden van mijn moeder. Achteraf gezien waren er duidelijke signalen: Kennelijk was ik op de dag van de begrafenis nog steeds in shock. Op de dag van de begrafenis sprak ik de speech schuddend over mijn hele lijf zonder te lezen uit. Mijn dochter moest mij ondersteunen. Maandenlang constant last van brandende ogen, maar niet kunnen huilen, hardnekkige griep met keelontsteking tot gevolg, oververmoeidheid, een opgejaagde en onrustige gevoel, angst, slapeloosheid, hartkloppingen, pijn op de borst, impulsieve beslissingen, etc.

 

Diepe dalen

Soms heb je diepe dalen nodig om te WORDEN WIE JE BENT! Bij mij uitte dit zich in een burn-out met depressie tot gevolg, suïcidale gedachten en de worsteling om hieruit te komen.

Vanaf mijn 18e als alleenstaande, studerende en werkende moeder constant het gevoel mij te moeten bewijzen, financieel en emotioneel overleven, het gevoel te moeten vechten voor mijn bestaansrecht, onzeker, twijfel. Ben ik wel goed genoeg? Doe ik het allemaal wel goed qua opvoeding? Moeite met grenzen aangeven, een enorme pleaser, hoge verantwoordelijkheidsgevoel, perfectionisme, een control freak. Dealen met afgunst omdat het mij als eenpitter en ook nog als alleenstaande vrouw gelukt was een stevig bedrijf met meerdere poten neer te zetten. Daar kwam nog bij dat ik niet goed tegen onrecht kon, wetende wat het is om genegeerd te worden.

 

Leven met een masker op

From darkness into light, difference4you, suïcidaal,stress, burn-out, work life balance, business coach

Iedereen vond mij een sterke vrouw en dat was ook zo. Cliënten zagen in mij hun voorbeeld. Anderen benijdden mijn, in hun ogen, succesvolle leven. Als ik het over mijn burn-out en zorgen had hoorde ik steevast: “ach dat komt wel goed, je bent een sterke vrouw. Zelfs mijn kinderen hadden totaal geen idee hoe het van binnen stormde na het overlijden van mijn moeder. Begrijpelijk, ze kenden mij niet anders als een positief ingestelde vrouw, een vrouw met humor, een moeder bij wie het altijd moeder bij wie het altijd wel goed kwam.

Wat niemand wist is, dat mijn hart huilde en dat schuldgevoelens mijn leven overheersten sinds het plotselinge verlies van mijn moeder. De image van Gail Gastfield hiernaast laat precies zien hoe ik mij voelde. Altijd maar die lach, maar een huilend hart. Het was tijd die masker af te doen, mijn kwetsbaarheid te laten zien, te helen, mezelf te hervinden, mijn leven en bedrijf op de schop te nemen.Terugkijkend is mijn burn-out het beste wat mij is overkomen. Het heeft mij bewuster en steviger gemaakt, en gezorgd dat ik nu dichter blijf bij dat wat ik ècht belangrijk vind.

 

 

The new me

Sommige mensen hebben moeite met mijn NIEUWE IK, maar ik laat het mij niet afpakken!
THIS IS ME! THIS IS MY LIFE AND I WORTH IT.

OOK JIJ BENT HET WAARD. HET LEVEN HEEFT JOU HARD NODIG! JIJ BENT HET LEVEN!

Enne, die sterke vrouw met humor zal ik altijd blijven. Het zit in mijn DNA. Deze sterke vrouw heeft door het delen van haar suïcidale worstelingen tijdens haar burn-out HAAR kwetsbaarheid blootgelegd. Dat voelt best een beetje eng, dat kan ik je wel vertellen😧.

 

Focus

In dit artikel ligt mijn focus op suïcidaliteit bij burn-out. Wil je weten hoe ik hersteld ben van mijn burn-out en wat voor stappen ik heb ondernomen om mijn IK te hervinden? Benieuwd naar handige tips om je stress de baas te worden? Ga dan naar mijn website en lees:

 

Jubilea

Op 17 juli bestaat mijn bedrijf 12 jaar. Omdat 2018 zo’n bijzonder jaar voor mij is, ontvang je tot 18-12-2018, 18% korting op al mijn diensten, m.u.v. de subsidieregeling 45+, workshops of trainingen met derden en spreekopdrachten. Van deze opbrengsten gaat 7% naar twee goede doelen:  Z! de Amsterdamse straatkrant en Stichting Kinderen van de Voedselbank .

Op 17 januari 2019 bestaat mijn bedrijf 12,5 jaar. Dan komt mijn eerste boek uit waarin ik meer vertel over mijn struggles, mijn burn-out, mijn mindshift, etc.

Heb je na het lezen van deze blog vragen? Coaching nodig? Neem dan contact met mij op.

Ook werkgevers met een💚 voor hun personeel ontmoet ik graag.

Deelnemen aan een kosteloze Skype Inspiratie sessie?

 

Ben benieuwd naar jouw struggles, jouw ervaringen.

Warme groet,

Regina

 

Bron: Image met dank aan Gail Gastfield

 

Reageer op dit artikel

avatar
  Subscribe  
Abonneren op